Gotycka wieża kościoła p.w. św. Katarzyny z I połowy XIV wieku. Pierwotnie kościół posiadał dwie nawy (nawa główna i północna), dopiero w późniejszym okresie dobudowano nawę południową. Pierwsza budowla była bez wieży. W ciągu wieków wielokrotnie niszczony i odbudowywany. Po zniszczeniach wojny północnej, odbudowany i wyświęcony w 1716 roku jako świątynia jednonawowa z wieżą. Posiadał barokowe wyposażenie. Z jego dawnego wyposażenia nie zachowało się nic. W marcu 1945 roku kościół uległ całkowitemu zniszczeniu. W 1964 roku wieżę zrekonstruowano, a mury nawy rozebrano. Obecnie w wieży mieści się galeria sztuki użytkowej.

1. Kościół został zniszczony w ostatniej fazie II wojny światowej prawdopodobnie przez stacjonujące w mieście oddziały radzieckie. Była to budowla jednonawowa, z drewnianym stropem. Z ostatniego kościoła zachowała się jedynie wieża kościelna, której przywrócono prawdopodobną gotycką formę dachu.
2. W 2001 roku, w związku z zamiarem zagospodarowania terenu "Placu Garncarskiego" i terenu dawnego kościoła św. Katarzyny przystąpiono do badań archeologiczno-architektonicznych. W znacznej mierze ukończono badania terenowe, natomiast brak jeszcze ostatecznego sprawozdania zawierającego wyniki badań.
3. Dotychczasowe wyniki badań pozwalają wyodrębnić 4 zasadnicze okresy w dziejach kościoła różniące się przede wszystkim formą architektoniczną budowli. Najciekawszą, jednocześnie najważniejszą formą, była z I połowy XIV w. - badania terenowe dostarczyły bardzo dużo informacji. Była to budowla dwunawowa (z nawą północną), dopiero w późniejszym okresie dobudowano nawę południową. Pierwsza budowla była bez wieży, z poligonalną absydą zamykającą prezbiterium. Strop drewniany, ściana międzynawowa: cztery ośmioboczne filary ceglane z arkadami.
   
4. Odkryto dwie krypty grobowe z pochówkami:
   a) krypta ze ścianami kamiennymi, przykryta ceglanym sklepieniem, w centralnym miejscu prezbiterium.
   b) krypta ze ścianami ceglanymi, zlokalizowana po północnej stronie. Po modernizacji wykorzystana do ponownego pochówku szczątków odkrytych w trakcie badań archeologicznych.
5. Przylegająca od południa część terenu, wykorzystywana prawdopodobnie do XIX wieku jako cmentarz przykościelny. W okresach, kiedy kościół był zniszczony, pochówki lokowano wszędzie, także w nawach bocznych i nawie głównej. Pochówki - szczątki zorientowane na osi wschód-zachód.
6. W trakcie badań wydobyto ponad 30 monet z różnych okresów, diademy na kobiecych czaszkach (7 sztuk) - bardzo rzadkie znalezisko. Listę znalezisk uzupełnia zachowany w doskonałym stanie, kompletny, datowany wstępnie na XVII - XVIII wiek, różaniec wykonany z bursztynu. Należy także wspomnieć, zbiór gotyckich ceramicznych cegieł, kształtek i fragmentów posadzki.
7. W rocznicę lokalizacji miasta, 12 lipca 2002 roku, na terenie wykopalisk miała miejsce uroczystość odsłonięcia kamiennej tablicy upamiętniającej dawnych mieszkańców Bytowa. Tablicą przykryto istniejącą, historyczną kryptę grobową, w której złożono szczątki odsłonięte podczas badań archeologicznych. Uroczystość poprzedziła msza św. odprawiona w intencji dawnych i obecnych mieszkańców miasta. Zamiarem organizatorów jest, by złożenie kwiatów przez władze miasta przy akompaniamencie hejnału, dało początek nowej tradycji wpisującej się w obchodzone corocznie "Dni Bytowa".

Kościół p.w. św. Jerzego z lat 1675-1685, dawna świątynia ewangelicka (niem. Bergkirche St. Georg), zbudowany charakterystycznym systemem ryglowym, obecnie, po generalnym remoncie w latach osiemdziesiątych XX wieku, cerkiew bizantyjsko-ukraińska, w której można zobaczyć tabernakulum z XVII wieku z cerkwi Surochów, ikonostas (Carskie Wrota) i kopułę kościoła w stylu architektury bizantyjskiej.

Eklektyczny kościół z lat 1847-1854, zbudowany wg projektu Schindlera, na wzór kościoła św. Mateusza w Berlinie. Jest typowym przykładem trójnawowego kościoła halowego. Od północy elewacja nawy środkowej przechodzi w wysoką kwadratową wieżę zamkniętą arkadową galeryjką. Ośmioboczny trzon wieży zwieńczony stożkowym hełmem.

Kościół p.w. św. Mikołaja w Niezabyszewie - pierwotny kościół był zbudowany według konstrukcji szkieletowej, w XVI wieku przejęli go ewangelicy, do katolików powrócił dopiero w latach 1637 - 57. Wskutek pożaru w 1755 roku uległ częściowemu spaleniu (także plebania z archiwum kościelnym). W latach 1801 - 1802 kościół był odnowiony, ale już w 1839 roku groził zawaleniu, dlatego w latach 1854 - 1857 został wzniesiony obecny kościół, przez budowniczego z Bytowa Fiebelkorna.
Z lat 1854-1857 pochodzi połowa nawy z półkolistą absydą oraz południowa zakrystia. W 1911 roku dobudowano północną zakrystię, natomiast w latach 1930-1933 rozbudowano nawę i wybudowano wieżę. Kościół św. Mikołaja został zbudowany w stylu neoromańskim, jest orientowany, murowany z cegły i granitu.

Wewnątrz znajdują się trzy barokowe, drewniane ołtarze z lat siedemdziesiątych XVIII wieku. Na jednym z nich znajduje się stary gotycki napis w języku polskim "Swiety Jozefie ratuj nas", który jest dumą miejscowych Kaszubów. Ołtarz główny poświęcony jest Marii Królowej Polski. Ponadto w kościele można zobaczyć późnobarkową chrzcielnicę (drewniana) z około 1800 roku, rzeźbę św. Mikołaja (z XVIII wieku), dwa witraże z 1918 roku oraz organy z 1915 roku.

W Niezabyszewie warto również zwrócić uwagę na dworek wolnych sołtysów z połowy XIX wieku, organistówkę (dom organisty) z około 1883 roku oraz owiany legendami olbrzymi głaz leżący przy drodze lokalnej z Niezabyszewa do Dąbrówki Bytowskiej, noszący nazwę "Wysoki Kamień". Jest to prawdopodobnie tzw. stela, czyli forma grobu oznaczona pionowym głazem, pochodząca z okresu wpływów rzymskich (I - IV w.n.e.).

Z głazem tym związane są liczne podania. Najstarsza legenda na Ziemi Bytowskiej głosi, że pewna dziewczyna, która nie słuchała swej matki i dokuczała jej, została przez nią przeklęta słowami "abyś się w kamień obróciła". Według innej legendy różne próby przeniesienia głazu na inne miejsce kończyły się zawsze niepowodzeniem. M.in. w czasie budowy kościoła z trudem przetransportowano go z myślą użycia na fundament. Gdy na drugi dzień zauważono kamień na poprzednim miejscu, zaniechano dalszych prób.

Kościół w Pomysku Wielkim - wybudowany na wzniesieniu w 1890 roku w stylu neogotyckim. Pierwszy kościół wybudowano tutaj w roku 1430, zaś w XVII wieku Hirsz von Pomeiske ufundował kolejny kościół. Obecny kościół od zakończenia wojny użytkują katolicy. Kościół jest orientowany, jednonawowy, murowany z cegły i kamienia.

W kościele znajdowała się sławna, drewniana rzeźba Madonny z Dzieciątkiem, pochodząca z roku 1430. Rzeźba ta, reprezentująca duże wartości artystyczne, zaginęła w ostatniej zawierusze wojennej.

Klasycystyczny dwór w Gostkowie z początku XIX wieku. Murowany pałac z charakterystycznymi frontowymi podcieniami, stojący w otoczeniu parku o powierzchni 0,75 ha, w którym zachowały się okazy rzadkich drzew. Dwór był siedzibą rodziny Pirchów. W 1918 roku majątek przeszedł w ręce Puttkamerów, jednego z najważniejszych wówczas na Pomorzu rodów. Po II wojnie światowej pałac stał się własnością PGR'u.
W 1926 roku dobudowano część zachodnią budynku, a w latach 70-tych przebudowano wnętrze pałacu. Z jego dawnego wyposażenia i sprzętów w Muzeum Zachodnio-Kaszubskim w Bytowie jest dziś tylko XVIII-wieczna szafa gdańska. Dwudrzwiowa szafa wykonana w 1773 roku w pracowni gdańszczanina Johanna Christiana Augerera, do dziś jest jednym z najcenniejszych zabytków kultury materialnej w bytowskim muzeum.

Obecnie pałac przeszedł w ręce prywatne. Oprócz budynku głównego zachowała się z posiadłości Pirchów kuźnia o konstrukcji szkieletowej.

Jedyny na Pomorzu ewangelicki cmentarz leśników położony na terenie rezerwatu "Bukowa Góra" nad Jeziorem Pyszne. Od 1874 roku jest miejscem spoczynku leśników i pracowników nadleśnictwa Sierżno oraz ich rodzin. Znajduje się na nim m.in. grób królewskiego nadleśniczego Otto Heinricha Smaliana (1827-1874) z okazałym pomnikiem z inskrypcjami oraz grób Królewskiego Nadinspektora Lasów w Rejencji Koszalin Fridricha Adolpha Olberga (1805-1878). Otto Smalian był twórcą używanego do dziś wzoru do obliczania miąższości drewna.
Z powstaniem cmentarza leśników na Bukowej Górze nad Jeziorem Pysznem (około 10 km na południe do Bytowa) związana jest opowieść o sile przyjaźni, której początek narodził się w Królewsko-Pruskim Korpusie Strzeleckim będącym elitarną jednostką militarną kajzerowskiej Rzeszy. Do jednostki tej mogli należeć wyłącznie dobrze urodzeni młodzieńcy. Takimi też byli Fridrich Adolph Olberg (1805 - 1878) i Otto Heinrich Smalian (1827 - 1874).

Przyrzekli oni sobie wzajemnie, że zostaną pochowani na jednym cmentarzu bez względu na to, jak potoczą się ich losy. Obaj zajmowali wysokie stanowiska w służbie leśnej i pracowali we wspólnej Rejencji. Ponadto Olberg często nieoficjalnie przebywał na terenie nadleśnictwa Zerrin, gdzie nadleśniczym był Smalian. W lutym 1874 roku O. H. Smalian będąc nadleśniczym Zerrin (nie istniejące nadleśnictwo w Sierżnie) doszukał się w swojej dokumentacji poważnych niezgodności rachunkowych. Żmudne, całonocne poszukiwania błędu spełzły na niczym. Jako człowiek honoru nie potrafił znaleźć innego wyjścia z tej hańbiącej sytuacji i popełnił samobójstwo strzelając sobie w głowę.

Jako samobójca nie mógł zostać pochowany na cmentarzu chrześcijańskim. Dlatego podjęto decyzję, że najlepszym miejscem jego pochówku będzie właśnie las na Bukowej Górze, któremu poświęcił większość swego życia. W dowód jego niewątpliwych zasług dla lasów postawiono pomnik zwieńczony metalowymi łopatami łosia i sentencją: "Szlachetnemu człowiekowi honoru, serdecznemu przyjacielowi ludzi, niezmiennie wiernemu obowiązkom w służbie leśnej. Niestrudzonemu opiekunowi przez 14 lat, powierzonym jego opiece lasów, które w swej niezmordowanej gorliwości oczyścił, uszlachetnił, powiększył i odmłodził. Potem od roku 1860 stróżowi ukształtowanego przez siebie leśnictwa, dał potomności zasłużone świadectwo, za co stawiamy mu ten pomnik. Jego krewni, towarzysze pracy i inni przyjaciele oraz wielbiciele".

W cztery lata po tym tragicznym wydarzeniu zmarł Fridrich Adolph Olberg, wówczas piastujący stanowisko Królewskiego Nadinspektora Lasów w Rejencji Koszalin w randze radcy prawnego. Zgodnie z przyrzeczeniem z lat młodzieńczych i treścią zawartą w testamencie, ciało jego złożono do grobu obok serdecznego przyjaciela Smaliana.

W ten sposób narodziła się tradycja ludzi lasu, którzy po śmierci chowani byli właśnie na tym położonym w ostępach leśnych cmentarzyku. Zajmuje on centralną część rezerwatu "Bukowa Góra nad Pysznem". Znajduje się tu 31 grobów, umiejscowionych na planie prostokąta w najwyższej partii wzgórza (205 m n.p.m.) wśród starodrzewiu buka pospolitego (kilka pomników przyrody). Ostatnią osobą pochowaną na Bukowej Górze w 1939 roku była Ida Schuschke.

Obecnie cmentarz na Bukowej Górze znajduje się w rejestrze zabytków, co jest rezultatem starań Joanny Gil-Ślebody. Jest to jedyny cmentarz leśników na Pomorzu i prawdopodobnie jedyna w Polsce taka nekropolia ludzi lasu. Z miejscem tym związane są losy wielu ludzi, którzy swoją pracą zawodową przyczynili się do właściwego gospodarowania lasami.

W Płotowie warto zobaczyć dworek Styp-Rekowskich wybudowany w 1831 roku oraz na miejscowym cmentarzu grobowiec rodziny Styp-Rekowskich.